http://falsafeyegharb.blogfa.com

اينجانب حسين سليمانی (آملی) در پنجم فروردين سال 1342 در روستای تازه آباد هرازپی شهرستان آمل، در يك خانواده مذهبی از پدری كشاورز و مادری خانه دار، و هردو بدون سواد متولد شدم. تحصيلات ابتدايی را تا پايه سوم در حسينيه اين روستا تحت تعليم سپاهيان دانش و تا پايه پنجم در دبستان كسرای روستای رودبار در فاصله پنج كيلومتری زادگاهم، بدون هيچگونه وسيله نقليه ای به پايان رساندم. آنگاه در سال 1355 برای ادامه تحصيلاتم در دو مقطع راهنمايی و سپس متوسطه به شهرستان آمل نقل مكان نمودم و هر سال به سبب ضعف مالی پدرم در اتاقی كوچك و کم نور و گلی و قدیمی استيجاری و در شرايطی بسيار سخت بسر بردم. در اينجا بايد از زحمات پدر دلسوز و مادر مهربان و مرحومه ام يادی بكنم كه بيشتر اوقات به نوبت برای تهيه خوراك و پوشاك و ساير مايحتاجم، با من در همان اتاق كوچك و ناهنجار زندگی می كردند و هیچ آرزویی جز به ثمر رسیدن تلاش و زحمات من در مسیر علم نداشتند.

در سال 1357 که مردم علیه شاه قیام کرده بودند، من کلاس سوم راهنمایی بودم و همانند اکثر همکلاسی های خودم اصلا نمی فهمیدم که چرا مردم قیام می کنند و چه می خواهند. ناگفته نماند که بیشتر همکلاسی هایم (جز چند نفر دانش آموز کوشا و باهوش و علاقمند)، گویی از نظم و انضباط سخت گیرانه مدرسه متنفر بودند و از شلوغی های جامعه و تعطیلی مدارس ابراز شادمانی می نمودند. (البته در آن زمان برای من چنان می نمود که گویی همه اقشار مردم از نظم و انضباط و امنیت و آرامش جامعه دلزده شده بودند و خواستار نوعی هرج و مرج و آشوب به عنوان تنوع و تفریح بودند). برخی از همکلاسی هایم در روزهایی که کلاس ها تقریباً به حالت نیم بند تشکیل می شد، برای بقیه همکلاسی هایشان از ماجرای شب های قبلشان و از شهامتشان که تا صبح بیدار بودند و در برخی از نقاط خیابان های اصلی و فرعی شهر نگهبانی می دادند و لاستیک ها را به آتش می کشیدند و جلوی برخی از ماشین های مشکوک را می گرفتند، و شیشه برخی از ماشین های متمرد را با چوب و چماق می شکستند، با شور و حرارت سخن می گفتند. اما من غالباً دوست نداشتم در چنان ماجرایی شرکت کنم و فقط به درس و مشق و تکالیف خود می پرداختم. البته شعارهای انقلابی مردم را در راهپیمایی ها می شنیدم و برخی از معلمان ما نیز در کلاس های آن روز راجع به برخی از موضوعات سیاسی روشنگری می کردند و از کمبود حقوقشان، و سرسپردگی شاه نسبت به آمریکا، و بی توجهی او نسبت به وضعیت معیشتی معلمان و سایر اقشار مردم و خصوصاً کارگران، و نیز از نیروی مخوف ساواک (که مثلاً خیلی بی رحم هستند و ناخن می کشند و پوست از سر و بدن زندانیان سیاسی می کنند و شکنجه های وحشیانه می کنند و نظایر آن) و همچنین از نبودن آزادی برای انتقاد از سیاست های خودسرانه شاه، با حرارت سخن می گفتند که شاه نفت را به آمریکا و گاز را به شوروی می دهد و درآمد حاصل از فروش نفت و گاز و سایر منابع طبیعی و ملی را یا صرف عیاشی ها و خوشگذرانی های اعضای خانواده اش می کند و یا صرف نیروگاه اتمی و خرید فانتوم های جنگی می نماید، در حالی که در مناطق محروم همین جامعه، ایرانیان فقیر و گرسنه و پابرهنه و بی سرپناه را داریم که در زندگی جهنمی دست و پا می زنند. اگر انقلاب شود و نظام شاهنشاهی سقوط کند، آنوقت نه تنها هیچ فرد نیازمند و فقیر و گرسنه و بی سرپناهی در این جامعه وجود نخواهد داشت بلکه حتی تمام سرزمین ایران از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب و نیز تمام خانه های مردم طلاپوش و ایران برای یکایک ایرانیان قطع نظر از دین و مذهب و کیش و مرامشان تبدیل به بهشت خواهد شد.

به هرحال، صرفنظر از برخی جزئیات که در این مختصر نمی گنجد، در سال 1362 موفق به اخذ مدرك ديپلم در رشته فرهنگ و ادب از «دبيرستان شهيد رجايی آمل» شدم. خوشبختانه در همان سال دانشگاه های ايران بعد از چند سال تعطيلات انقلاب فرهنگی گشوده شدند و من بلافاصله در آزمون سراسری دانشگاه شركت نمودم و با رتبه ای بسيار مطلوب در نخستين و بهترين رشته مورد علاقه ام يعنی «رشته فلسفه دانشگاه تهران» پذيرفته شدم. اين واقعه، لذت بخش ترين حادثه در زندگی ام بود. در تابستان 1366 بعد از گذراندن هفت ترم و یکصد و شصت و سه واحد، موفق به اخذ مدرك كارشناسی فلسفه از دانشگاه تهران شدم. در پاييز 1366 به خدمت سربازی اعزام گرديدم و در تقسیم نیروها، به عنوان لیسانس وظیفه پاسدار، مدتی را در تهران و نه ماه را در کردستان و در پادگان سد بوکان به عنوان مربی عقیدتی- سیاسی سپاه خدمت نمودم.

در اسفند 1368 بعد از اتمام دوره سربازی، با دختری خانه دار بنام زهرا شکری از روستای کلوسا در نزديكی زادگاهم ازدواج نمودم كه حاصل آن دو پسر بنام كيوان و پيمان، و يك دختر بنام الهام است. در پاييز 1369 به استخدام اداره آموزش و پرورش شهرستان آمل در آمدم. ولی هرگز شور و شوقم برای تكميل تحصيلاتم فروكش نكرده بود. از اينرو در سال 1370در آزمون سراسری كارشناسی ارشد فلسفه شركت نمودم و نفر دوم از 10 نفر پذيرفته شدگان نهايی دانشگاه علامه طباطبايی شدم. در سال 1374 از پايان نامه ارشدم كه ترجمه كتاب ويليام.اچ.برنر با عنوان «عناصر فلسفه جديد» بود، به راهنمايی دكتر ميرعبدالحسين نقيب زاده و با مشورت دكتر غلامرضا اعوانی و دكتر اصغر دادبه دفاع نمودم. چاپ اول اين كتاب در اسفند 1379 و چاپ دوم آن در تابستان 1388 بوسيله «انتشارات حكمت» در تهران منتشر شده است.

در سال 1375 در آزمون دکتری فاسفه دانشگاه تهران شرکت نمودم که مجموعاً هفت نفر دانشجو برای این مقطع می خواست. پنج نفر به شکل آزاد و دو نفر از سهمیه. من با اینکه نفر پنجم شدم اما شخص ذی نفوذ و صاحب منصبی به نام شیدانلو را جایگزین من نمودند. من هم تسلیم نشدم و شکایت ها نزد مقامات مختلف از ریاست دانشگاه تهران تا وزیر علوم و نماینده مجلس و  امام جمعه شهر برده بودم و تقریبا تا دو سال پی گیر کارم بودم ولی متاسفانه کوشش های من هیچ نتیجه مثبتی در پی نداشت و من هم ناامید و دلسرد شدم و گویی انگیزه ادامه تحصیل در من نابود شده بود.

اما در بهار 1378 به پیشنهاد برخی از دوستان در آزمون دكتری فلسفه «واحد علوم و تحقيقات تهران» شركت نمودم، به این دلیل که اساتیدش همان اساتید دانشگاه تهران بودند و من هم در این آزمون جزو سه نفر قبول شدگان نهايی رشته فلسفه شدم. (البته بخاطر تأمين هزينه سنگين دوره دكتری، از آموزش و پرورش برغم ۱۰ سال سابقه خدمت استعفا نمودم و بورسيه دانشگاه آزاد واحد بابل گرديدم كه تا كنون عضو هيأت علمی تمام وقت و استاديار فلسفه همين واحد هستم). و سرانجام، در سال 1382 از رساله دكتری خويش با عنوان «اعتقاد از ديدگاه ديويد هيوم» به راهنمايی دكتر رضا داوری اردكانی و با مشورت دكتر غلامرضا اعوانی و دكتر اصغر دادبه و با داوری دکتر غلامحسین ابراهیمی دینانی و دکتر محمود عبادیان دفاع نمودم. اين رساله نخستین بار در پاييز 1387 با عنوان «اعتقاد شناسی هيوم» توسط «انتشارات زوّار» در تهران چاپ و منتشر گرديده است.

ضمناً، انتخاب پسوند «آملی» در پشت جلد تمام کتاب های این جانب  به دو منظور صورت گرفته است: یکی، حرمت نهادن به شهر تاریخی ام آمل که از اول راهنمایی تا آخر متوسطه و اخذ مدرک دیپلم، از آب و هوا و مدارس و معلمان و خانه ها و خیابان ها و کوچه های این شهر استفاده نمودم و نشان قدم ها و نفس های خودم را در جای جای آن حس می کنم و هنوز نیز مقیم این شهر هستم. دوم، متمایز شدن از صاحبان قلمی که با این جانب تشابه اسمی و اشتراک لفظی در نام و نام خانوادگی دارند و آثارم در فضای مجازی به شکل عمدی یا سهوی در فهرستِ متعلقِ به آنان قرار می گیرد.

در اینجا باید اعتراف نمایم که ادامه تحصیلاتم در دو مقطع کارشناسی ارشد و دکتری به قیمت همه سختی ها و زجرها و رنج ها و گرسنگی هایی امکانپذیر گردیده است که همسر و فرزندانم در طول این سال ها متحمل شده اند. چه بسا شب هایی که بچه هایم گرسنه سر بر بالین  می نهادند و به خواب می رفتند و در منزل ما چیزی برای خوردن پیدا نمی شد، ولی با این وصف هیچیک از بستگان نزدیک ما کمترین اطلاعی از وضعیت معیشتی ما نداشت. چون اولاَ خودشان درگیر مشکلات زندگی و معیشتی خویش بودند. و ثانیاً خود ما هرگز خوش نداشتیم و نداریم که دست نیاز بسوی کسی دراز کنیم. در هر صورت، آن روزگار سخت و طاقت فرسا سپری شد.

امیدوارم این نوشتار، و نیز مجموع پست های این وبلاگ نخست مورد عنایت کسانی قرار گیرد که عاشق درس و کتاب و تحصیلات خویش هستند و باید این راه دشوار را پشت سر بگذارند و این امر، جز با عشق و عزم راسخ و اراده آهنین آنان ممکن نخواهد شد. و دوم مورد عنایت کسانی قرار گیرد که بدون آنکه چنین زجر و رنجی در راه کسب علم و معرفت کشیده باشند و چنان اوضاع سخت و طاقت فرسایی را در مسیر تکاملی دانش تجربه کرده باشند، صرفاً با قضاوت های عجولانه و ناعادلانه و سیاست زده خودشان، اهالی دانش و قلم را مورد اذیت و آزار و توهین و بی حرمتی قرار می دهند؛ چون غالباً بخاطر جهل و نادانی و یا به سبب عقده های روانی و کمبودهای شخصیتی و یا به علت فزون طلبی های پایان ناپذیرشان خیال می کنند خدایگان ایران زمین و همه ایرانیان و خصوصاً متفکران و دانشمندان و نخبگانش هستند.