**************************

نمایی از دانشگاه کمبریج در انگلستان

نقـــــدی بر رونـد تعلیـــم و تــربیت

در مدرسه و دانشگاه

جامعه خوشبخت جامعه ای است که سیستم مغزی اش سالم است و به درستی کار می کند و وضع طبیعی دارد. اما جامعه بدبخت جامعه ای است که سیستم مغزی اش ناسالم و بیمار است و وضع طبیعی ندارد و نمی داند چه می کند و چه فرمانی می راند.

سیستم مغزی جامعه چیست؟

شکی نیست که سیستم مغزی هر جامعه ای مدرسه و دانشگاه آن است. چون متخصصان و صاحبنظران هر بخشی از بخش های تخصصی جامعه که باید مشکلات و معضلات عدیده و پیچیده جامعه را برطرف نمایند از همین سرچشمه تولیـــد می شوند. پس، از آنجا که دانشمندان و صاحبنظران و مهندسان و متخصصان و مدیران و حکمرانان آینده جامعه از همان سرچشمه یگانه تولید و تکثیر می شوند، حفاظت و مراقبت از آن باید در درجه نخست اهمیت و اولویت قرار گیرد و مردم آن جامعه همواره باید بکوشند که مبادا خدای ناکرده این سیستم مغزی فاسد و بیمار شود که در آن صورت همه تولیدات و محصولاتش فاسد و مسموم و مخرب خواهند بود و کل جامعه را به فساد و تباهی خواهند کشید.

مهمترین ویروس و فلج شدن جامعه

آری، یکی از مهمترین ویروس هایی که سبب فساد و تباهی سیستم مغزی جامعه (یعنی مدرسه و دانشگاه) و فلج شدن و از کار افتادن آن می شود، چیزی جز سیاست زدگی آن نیست. چون سیاست زدگی ایجاب می کند که نیروهای خودی و موافق به هر شکل ممکن چه با استفاده از سهمیه های مختلف و چه با إعمال نفوذها و نظایر آن وارد بخش مغزی و مرکزی جامعه شوند. در حالی که لزوماً هوش و استعداد و پشت کار لازم را برای ورود به این بخش و ماندن در آن به منظور کسب علم و ادامه تحصیل و یا به منظور تولید فکر و تخصص ندارند. نتیجه کلی و نهایی سیاست زدگی و إعمال نفوذ و سهمیه بندی در مدارس و دانشگاه ها همانا بی خاصیت شدن و فاسد شدن سیستم مغزی جامعه است تا جایی که جامعه آنچنان فلج می شود که دیگر توان ایستادن روی پای خود را ندارد و بلکه باید با سُرنگ ها و آمپول های تقویتی و امدادهای نهان و عیان جوامع سالم و متخصص بتواند اندکی نفس بکشد، چون دستاورد مدارس و دانشگاه های چنین جامعه ی بیماری جز مثلا تولید پزشکان بی سواد و آدمکش، فرهنگیان بی فرهنگ، معلمان و استادان نالایق و ترسو و محافظه کار و نان به نرخ روز خوار، سیاست بازان و دولتمردان عوامفریب و مختلس، مدیران و کارمندان و کارگران بی انضباط و مسئولیت گریز، و نیز فقر و بی کاری گسترده و روز افزون، مجادلات و مشاجرات و خصومت های پایان ناپذیر در درون و برون و نظایر آن چیزی نیست.

آری اگر بتوان با هر بخشی از بخش های گوناگون جامعه شوخی کرد و در آن با إعمال نفوذ سیاسی و مذهبی و اخلاقی، بخش کوچکی از مشکلات نیروهای خودی را برطرف نمود و بی خیال بود، با مدرسه و دانشگاه که همچون سیستم مغزی جامعه است نباید و نمی توان شوخی نمود. تو خود حدیث مفصل بخوان

حسین سلیمانی آملی

پانزدهم آبان ماه هزار و سیصد و نود و چهار

حسین سلیمانی آملی

***************************